27. jul, 2018

Llegado

 

Talloze keren stond dit woord in een Whatsapp-bericht in mijn telefoon. Gevolgd door een locatie-deling. Vandaag wederom. Mijn oudste dochter zat in het vliegtuig naar Palma de Mallorca, terwijl ik me over de A58 van Eindhoven naar Breda haastte om op tijd op mijn werk te zijn. We kwamen ongeveer tegelijkertijd aan: Llegado! Ik had onderweg wat vertraging en zij niet. Mallorca is niet zo ver, dus om tien voor drie piepte mijn telefoon en was ik op mijn werkplek en het bericht daar. Ik heb mijn kinderen ingepeperd, dat ze van hun ouders geen spoorzoekers moeten maken en het moeten melden, als ze op reis gaan en vervolgens ook veilig aangekomen zijn. Ze houden zich er aan. Inmiddels heb ik misschien al 200 Llegado’s, arrivé’s, landeds en ook gewoon ”we zijn ers” ontvangen. Allemaal even welkom.

De dochter in kwestie grossiert in “Llegado’s”, want ze reist heel de wereld over. Suzanne, de naam die wij haar gegeven hebben, is inmiddels wereldberoemd als “the Oceanpreneur”.  Via duiken, kitesurfen, freediven en zeilen heeft ze een enorme liefde ontwikkeld voor de Oceaan. Ze heeft er een boek over geschreven. Ze heeft op haar talloze zeiltrips ook gezien, hoe erbarmelijk de conditie van onze oceanen is. Ze is vastbesloten om er iets aan te doen. En dat is niet alleen petflessen opruimen en roepen, dat we wel wat minder single use plastic mogen gebruiken. De laatste weken heb ik gezien, wat ze doet. Ze verbindt, organiseert meetings van gelijkgestemden, zoekt zich wezenloos naar alternatieven voor vervuilende  producten en vooral: ze toont voorbeeldgedrag. Ook hier thuis. Inmiddels zijn de shampooflessen verbannen naar de afvalverwerking en ligt er een werfzeep in mijn badkamermeubel, die kan dienen als zeep en als shampoo. In de koelkast staat een glazen fles met een groene smoothie klaar voor morgenvroeg. De was wordt gedaan met noten uit Nepal en een druppeltje etherische olie. In een kan water staat een zwart stokje, geactiveerde koolstof, als waterfilter. Als de bamboe gesnoeid moet worden, mogen de staken niet weg. Daar maken we herbruikbare rietjes van. Ze speelt met haar kleine nichtje en neefjes, omdat ze weet, dat ze dat weer een tijdje niet kan.

De droom is de eigen boot, een klassieke sloep, volgens methode traditionelle gebouwd op het Eiland Carriacou in de Caribean. Het model is al af. Het captains certificate is behaald. Er worden vaaruren gemaakt. Op Mallorca, in Kroatië en rond Sicilië. Dat zijn nog een heleboel “Llegado’s”.