2. apr, 2018

Fitbit

Sinds een week of drie zijn wij onafscheidelijk, mijn turquoise Fitbit en ik. Mijn horloge was stuk( lees batterij leeg en steeds vergeten om die te laten vervangen), dus ik had een nieuwe nodig.  Iedereen om mij heen bestelt van alles online, en laat een koerier van Post.nl, DHL,  of  de plaatselijke Jansenpost de goederen bij de buren bezorgen, want natuurlijk  komt de beste roadrunner langs als de geadresseerde niet thuis is. Dus ben ik op het www op zoek gegaan naar een nieuw horloge. Zoektermen: horloge, turquoise( mijn lievelingskleur), hartslagmeter. Aangezien mijn conditie nog wat beter kan, vond ik de laatste zeer spitsvondig van mezelf. Uitkomst: Fitbit, TomTom, Garmin en nog een paar merken. Reviews gelezen en ik had gekozen.  Na de prijsvergelijking had ik een deal met Coolblue. Voor vijf euro extra zou hij nog dezelfde avond worden bezorgd. Doen, want van uitstel komt afstel. En nu heb ik dus een turquoise personal trainer om mijn linker pols. Eén keer in de vijf dagen moet ik hem opladen, maar verder doet hij alles, wat ik vraag. Hij telt mijn stappen, calorieën in en uit, hartslag, afgelegde kilometers, beklommen trappen, gedronken liters(water) en hij geeft een seintje via een trilsignaal, als het bijna bedtijd is. Samen met mijn telefoon houdt hij mijn slaappatroon in de gaten, inclusief Remslaap, diepe slaap, lichte slaap en wakker-tijd, en kan ik ook de benchmark op dit terrein inzien. Hier valt nog winst te halen.  Echt verliefd op mijn Fitbit werd ik jongstleden donderdagavond. Ik was aan het serveren, op de tennisbaan bij TVBavel, tijdens het openingstoernooi, toen er plots een extatische trilexplosie uitbrak op mijn linker pols. Ik keek op het scherm en zag vuurwerk. Ik had mijn doel bereikt….10.000 stappen. Vuurwerk dus. Sindsdien ben ik verslaafd. Ik wil meer vuurwerk. Dus parkeer ik verderop, loop ik een extra blokje om en ren ik twee keer extra de trap op. Voor vuurwerk.