3. aug, 2017

Prioritijd

 

Een paar weken geleden heb ik na langdurige radiostilte het bloggen weer opgepakt. Ik vind het leuk om te doen, het helpt met zaken in perspectief zetten en het geeft ruimte voor verwondering. Want niet alles is verklaarbaar, of moet uitgelegd worden. Dat houdt het leven spannend. Wat mij bijzonder intrigeert is mijn eigen productiviteit. Stukjes schrijven…ik heb me voorgenomen om elke week minimaal één maar liever twee epistels aan het www toe te vertrouwen. Lukt dus niet. Want er is altijd iets anders , dat eerst moet gebeuren. Is dit gebrek aan doorzettingsvermogen, of focus? Heb ik een te brede interesse, of misschien faalangst? Drempelvrees? Gebrek aan inspiratie? Te veel vrienden? Te weinig? Niets van dat alles, probeer ik vooral mezelf wijs te maken. Het is een kwestie van prioriteiten. Er is altijd iets te klussen in het huis van één van de kinderen, er moet op kleinkids worden opgepast, er moet getransporteerd worden, genaaid, versteld, gepoetst, gekocht, gekookt, gefeest, en dan heb ik ook nog eens een eigen huis, huishouden en een lieve man, die aandacht mag krijgen. Als ik dit zo eens nalees, sta ikzelf niet eens in het rijtje. Ik moet hier eens over nadenken, mijn prioriteiten bijstellen. En daar prioritijd voor vrijmaken.