8. jul, 2017

Slaan, kreng!

Gisteren heb ik voor het eerst in 10 jaar weer eens meegedaan aan een tennistoernooi bij mijn eigen tennisvereniging Bavel.

Dit toernooi had een naam: Boeren, Burgers, Boerinnen, Burgerinnen en Buitenlui. Vijf B’s. Toen ik dat voor het eerst zag staan, moest ik aan de theedoeken van mijn moeder denken. Die werden alleen maar ingekocht, als er op het label vijf D’s stonden. Want dan was het topkwaliteit.

Ik was niet alleen maar deelnemer, maar ook één van de organiserende leden. Een paar weken geleden kwam er een soort noodkreet van de organisatie, dat ze versterking nodig had, liefst vrouwen. Toen heb ik mijn vinger opgestoken. Op maandagavond, na de instuif was de eerste vergadering. Ik zat klaar. Met notitieboekje. De man, die al ruim twintig jaar de kar trekt van dit toernooi had voor ons alle vijf (ikzelf en vier heren) een A-4tje met tekst. Dat werd uitgereikt. “Zo gaan we het doen”, zei hij. “Zo doen we het al twintig jaar. Het loopt goed, dus we doen het dit jaar weer zo”. Er kwam een korte toelichting, de taken werden verdeeld en drie kwartier, nadat ik thuis was weggegaan, was ik weer terug. Met een onbeschreven notitieboekje. Er kwam nog een mailtje, dat we op de dag zelf iets eerder aanwezig moesten zijn om alles klaar te zetten, en dat was het. Super efficiënt. Lekker! Geen gedoe, geen overbodige poespas, gewoon een gezellige dag met lekker eten en drinken en tussendoor een paar potjes tennissen.

En zo is het ook gegaan. Het was een prachtige dag met een temperatuur van zo’n dertig gaden. Zestig mannen en vrouwen in tennispak werden door ons verwelkomd en kregen na het voldoen van het inschrijfgeld meteen een Bavels Bittertje en een Brabants worstenbroodje. Er is in een aantal poules gestreden , alsof we een sportwagen konden winnen. De hoofdprijzen waren iets bescheidener, maar net zo welkom. De poulewinnaars kregen een boerenworst en de allerbeste duo’s een wijnpakketje.  Natje en droogje vielen goed in de smaak; iedereen was gewoon happy. Het organiserend comité kan terugzien op een geslaagd toernooi.

Wat betreft mijn eigen tennisspel: ik moet nog veel leren. Slechts één enkele dubbele servicefout, maar de rally’s waren wat minnetjes. Ik mag wat meer oefenen. En iets aan mijn conditie doen. Mijn maat Marian vond het niet erg. Zij was blij met mij. Maar ikzelf heb wel vijftig keer gedacht: Slaan, kreng!