22. mrt, 2017

London

Zojuist ben ik teruggekeerd van een wandelingetje door mijn dorp, Bavel. Ik wilde een banaan eten en ik greep mis, dus moest ik op pad naar de lokale groentewinkel. Het was mooi weer , dus ik besloot te lopen. Slow motion is dat. Dan merk ik mijn omgeving beter op. Anderen noemen het mindfulness, maar dat is me iets te wollig voor een gangetje naar de plaatselijke middenstand. Onderweg liep ik langs een hele oude auto , die met draaiende motor stil stond, half op de stoep. Achter het stuur zat een jongeman te fröbelen met zijn telefoon. Ik kon er gewoon langs lopen. Raar? Nee. Gelukkig niet. Bij de groenteman heb ik iets te langs staan klessebessen over mijn experiment van eerder deze week, de boomtomaat. Als gevolg daarvan kwam ik bij de bakker aan, terwijl de lichten werden uitgedaan. Ik keek blijkbaar zo teleurgesteld, dat de deur weer open gemaakt werd voor mij en ik heel blij met een half volkoren naar buiten kon. Gewoon aardig van de bakkeres. Waarom dit simpele alledaagse verhaal? Omdat ik zojuist hoorde, dat er inmiddels twee dodelijke slachtoffers zijn in London en heel veel gewonden. Mensen zoals jij en ik, die gewoon over straat wilden gaan. Hen is het niet gelukt vandaag….mij wel.

Count your blessings, people.