21. feb, 2017

Ruzie

U leest het goed: ondergetekende, een van de meest vredelievende personen uit Brabant, heeft ruzie. Met Rigga. Ik heb haar verschrikkelijk nodig, maar ze wil niet meewerken, sterker nog, werkt tegen.

Wat is er aan de hand? In huize Bamboo wordt carnaval gevierd. Dat is mij met de paplepel ingegoten en die paplepel is bij onze kinderen ook gehanteerd. De voorbereidingen zijn al in volle gang. Zoonlief heeft van de traditie: “Het Frieten drinken en Bier eten” een evenement gemaakt. Deze traditie is ooit klein begonnen. Met zes van zijn middelbare schoolmaten werd hier eigengemaakte friet genuttigd en veel bier gedronken. Toentertijd kon dat nog voor je achttiende. Het jaar erop hadden ze allemaal verkering en was het aantal personen verdubbeld. Inmiddels zijn er tennismaten aangesloten, met vrouwen en kinderen en gaat het aantal personen dit jaar, mede door de feestboekpromo misschien wel richting veertig. Dat is veel friet bakken, en bier sjouwen, deze week. Het wordt een gezellige bende. Alle gasten zijn verkleed. Wie niet verkleed is, komt er niet in. We hebben in al die jaren de nodige outfits verzameld. In een doos zitten een stuk of twintig pruiken, diverse vreemde zonnebrillen, boa’s en kettingen. Er zijn zelfs nepborsten. Dan hebben we nog rieten rokjes en sarongs, echte, op exotische vakanties aangeschaft. We hebben een wortelpak, een banaan, een pinguïn, paterke en nonneke, glimmende kadootjespakken en gewone kielen. Een paar lederhosen, matrozenpakje, boevenpak, een echte tweedehandse trouwjurk, en dorustruitjes( voor de jonkies: dat zijn gestreepte T-shirts met lange mouwen). En dan ben ik, denk ik ongeveer op de helft van mijn opsomming, want ik heb nog geen overzicht. Het spul is gisteren achter de schotten op zolder vandaan gekomen en ligt nu op een grote berg op het logeerbed. Aangezien niet iedereen even creatief is, mogen onze vrienden van ons outfits lenen. Schoondochter uit Amsterdam vroeg er al naar: “Hebben jullie dit jaar weer een verkleedwinkeltje?” Goed idee, dachten wij. Wij maken van het kantoortje voor een week een verkleedwinkeltje. Compleet met winkelrekken. En daarom heb ik nu ruzie met Rigga. Rigga is op dit moment nog een berg buizen en schroeven op mijn huiskamervloer. Ik heb haar uit het grote Zweedse woonwarenhuis gehaald. Er zit een boekje bij met instructies, en twee identieke inbussleutels. “Er heeft er bij het inpakken eentje zitten slapen”, denk ik. Vanwege die twee dezelfde sleutels. Ik begin aan de klus. Stap 1: controleer de inhoud van het pakket. En warempel, er staan twee inbussleutels op de inventarislijst. Ik ben benieuwd. Allereerst moet ik zes dezelfde schroefdraden in een bout draaien. Ik kiep het zakje met ijzer om op de vloer en heel elegant rollen er twee bouten onder mijn bank. Ik kruip hen achterna, voordat ik ze uit het oog verloren ben. Ik bestudeer het instructieboekje, geef het de noemer: “Makkie” en begin te schroeven. Stap twee tot en met zes werk ik af zonder nog eens in het boekje te kijken. Dan moet ik mijn werk tot nu toe, kantelen en op zijn wieltjes zetten. Ik heb namelijk het onderstel af: twee gebogen buizen met wieltjes met daartussen vier rechte buizen. Hierop kunnen straks de schoenen en de dozen staan. Als ik het ding neerzet, steek één van de vier wieltjes parmantig in de lucht. Het is zo scheef als het maar zijn kan. Er klopt iets niet. Boekje erbij. Ik heb stap vijf niet goed gedaan. Ik had daar al het rekje op zijn wieltjes moeten zetten en dan pas de bouten aandraaien. Opnieuw. Alles vanaf stap vier los en weer vast. Nu is het wel recht en staan alle wieltjes op de grond. Het bovenste gedeelte kan er op . En jahoor! Daar heb ik de tweede inbussleutel nodig. Ik moet daarmee een bout tegenhouden om aan de ander kant de schroef aan te kunnen draaien. Anders zou de bout meedraaien en sta ik met carnaval nog te schroeven.  Rigga is klaar. Maar ze is wel een beetje laag. De rekstok moet nog omhoog. Gelukkig is daar over nagedacht. In de zijbuizen zitten gaatjes en palletjes, net als vroeger bij de buizen van onze bungalowtent. Een aantal lelijke woorden en een gebroken nagel verder is kledingrek Rigga hoog genoeg om wortel netjes naast pinguïn te kunnen hangen, zonder dat de punten op de grond hangen. De winkel kan worden ingericht. En de gasten voor het evenement, die op het laatste moment besluiten om toch te komen, maar er niet carnavalesk uitzien, worden eerst de winkel ingestuurd, voordat ze een pintje krijgen.

Ik wens iedereen een ontzettend gezellige carnaval!

Alaaf!