2. feb, 2017

Feestboek

Vindt leuk'Voorwaar geen typfout. Ik ben een zeer actieve gebruiker van het Social Medium FaceBook. Ik doe daar mijn uiterste best om het alleen maar voor leuke zaken te gebruiken, dus heb ik FaceBook omgedoopt tot FeestBoek. Ik heb 250 vrienden, die ik niet eens allemaal ontmoet heb. Zijn het dan vrienden? Ja. Want vrienden zijn mensen, waarmee je lief en leed deelt, of met wie je leuke dingen onderneemt, en dat doe ik dus met hen. Een kwart van mijn vrienden woont in het buitenland, in de VS, in Ecuador, op Curacao, in Frankrijk, België, Portugal  en Spanje. Ik deel mijn geluksmomentjes met allemaal. Als ik na een dag hard werken neerplof bij mijn tuinkacheltje met een lekker glaasje wijn, wil ik dat wel eens melden. Met foto van de kachel, of van de wijn. Als er een supergoede nieuwe song uitkomt, plaats ik een link om aan iedereen te melden, dat ze dat liedje moeten draaien, als ik op hun feestje kom. Genieten doe ik vooral van de berichten en beelden van mijn vrienden. Trotse ouders, die foto’s van hun kids plaatsen, een vriend, die de Singelloop heeft uitgerend, enthousiaste meldingen van reisplannen en evenementen die moeten worden bijgewoond. Er gebeurt ook wel eens iets heel stompzinnigs. De betrokkenen zullen dit herkennen. Als ik even de slaap niet kan  vatten, grijp ik soms naar mijn tablet-pc. En als precies op datzelfde tijdstip één van mijn vrienden ook moeite heeft met nachtrust pakken, dan ontstaan er mooie of gekke discussies. Ik heb eens een uur lang zitten kwallenballen over een plantje bij een Bavelse vriendin op de vensterbank. Zij vroeg haar vrienden te raden , wat het was. Toevallig had ik precies zo’n stekkie staan. Het was dus een tamme kastanje. Belangrijk? Nee. Maar wel hartstikke gezellig midden in de nacht, samen op FeestBoek. Eén van mijn doelen is nog om meer Feestboekvrienden, die ik niet persoonlijk heb ontmoet, uit te nodigen of op te zoeken. En soms kom ik er één toevallig tegen. Dat is gebeurd met mijn grote vriend Alex. We zaten ineens op de verjaardag van een gezamenlijke vriendin. Een echt vriendschap volgde… En gisteren was er weer zo’n ontmoeting. Ik stond aan de balie van een electronicazaak in Breda te discussiëren over de voorwaarden van een verlengde garantie voor de wasmachine van mijn dochter. Toen ik haar emailadres moest opgeven, zei de man aan de andere kant ineens: Hé, dan ben jij José. Blijken wij al een paar jaar Feestboekvrienden te zijn. It’s a small world after all. Enchantée, Pieter!Vindt leuk'