28. dec, 2016

Verloren

Kwart over zeven ’s morgens. Ik sta buiten in de frisse vochtige ochtendlucht. Het is nog donker. Ik kijk omhoog. En voor het eerst sinds zondagavond voel ik mij verloren. Niemand om me heen. Nergens geluid. Mijn dorp slaapt nog. Het is immers kerstvakantie. Ik kijk omhoog naar de lucht. Het is bewolkt. Geen sterren te zien. Ik vraag me af, of ze daar toch is. Of ze me ziet.

Mama, ben je daar? Ik heb je raad nodig. Ik moet een stukje schrijven, maar ik weet niet hoe te beginnen. Het is voor jouw afscheidsdienst. Maar hoe kan ik nu afscheid nemen van mijn moeder? Dat wil ik helemaal niet. Ik wil met je naar de markt, snuffelen tussen de lappen van onze Jan, die Frank heet. Ik wil samen met jou op een terrasje zitten en net iets te veel wijn tutteren. Ik wil met het mes op tafel een potje canasta spelen op het campingtafeltje voor de stacaravan in Hourtin. Ik wil telefonisch overleg over zeven horizontaal van het dagelijkse  cryptogram in de krant. Ik wil samen met jou een jurkje maken voor mijn nog ongeboren kleindochter. Ik wil samen met jou tweehonderd oliebollen bakken. Het gaat allemaal niet gebeuren…..niet samen. Want samen met jou kan niet meer.  Dag mama. Dank voor alle mooie momenten en wijze lessen. Dank zij jou kan ik zelf verder. Doe papa de groeten.