3. nov, 2016

Aventura

 

Voor het eerst los lopen als peuter, leren fietsen, bij Sinterklaas op schoot, naar de grote school, afzwemmen, bezorger zijn, elke week, van het Dorpsblaadje, kikkervisjes vangen en in de sloot vallen, schoolreisje en dan op de terugweg vlak bij huis wegduiken in de bus, zodat papa en mama zouden denken, dat we er niet waren, als 10- jarige mijn opstel voorlezen in de zesde klas, omdat het taalkundig zo goed in elkaar zat, CITO toets maken, een rol in de musical, schoolkamp, het zijn de avonturen van kinderen tot een jaar of twaalf. Althans in mijn jeugd. Dan volgt de middelbare schooltijd. Over die van mij kan ik drie boeken vol schijven. Slaan we voor het gemak even over. Daarna gaat de wereld open.

Nu zit ik op een wit plastic kuipstoeltje met de branding op zo’n 25 meter afstand op mijn supersnelle pc te typen over het avontuur van deze week. Ik ben in Las Palmas. Daar begint dochter zondag aan haar derde zeiltocht over de Atlantische Oceaan. Dat is pas een onderneming. De eerst twee tochten heb ik met samengeknepen billen en met het opsteken van tientallen ‘bijgeloof-kaarsjes” en instructies van bevriende schippersouders over hoe ik boten kan volgen op het internet, doorstaan. Deze keer beleef ik het anders. Ik zwaai haar uit, aanstaande zondag. Dan vertrekt de vloot. Ik ben op het vliegveld afgehaald door de eigenaar van de boot, samen met dochter, heb kennis gemaakt met de crew, de boot bezichtigd en ga straks met al die mooie mensen uit eten. Ik ben al aardig gerust op dit aventura van dochterlief. Onbekend maakt onbemind, bekend maakt gelukkig…