5. jul, 2016

Puicke Koffie

Dit verhaal gaat over knellende schoenen en echte vrienden. Af en toe ga ik naar de stad, Niet te vaak, want dat kan mijn beurs niet aan. Omdat ik bewust bezig ben met fit zijn, parkeer ik niet op de dichtstbij liggende parkeerplaats, maar wat verder. En ik loop een heel stuk. Op de fiets gaan zou nog beter zijn, maar dat kan mijn herstellende knie nog niet hebben.  Na een flinke ronde door de winkelstraten en her en der een trap omhoog en omlaag, beginnen mijn loafers, die ik een heel jaar niet heb gedragen, toch wel wat te knellen. Mijn missie was eigenlijk om nieuwe te kopen, maar mijn smaak past niet bij mijn budget, dus doe ik het gewoon nog een jaar met deze. Ze zijn nog best mooi. Maar ze knellen. Koffietijd. Ik ga binnen bij Puick, een koffiezaak/lunchroom, waar ik nog nooit geweest ben. Koffie is koffie, dus het is mij best. In het tentje is bijna alles te koop. Niet alleen de gerechten en dranken op de menukaart, maar ook het meubilair, en de schilderijen. Ik plof neer op een industrieel uitziende stoel met zelfgelaste poten en een houten zitting. Er zijn allerlei verschillende stoelen. Voor het raam zit een houten balk en daarlangs hangen, ook als zetel bedoeld, een stuk of vier houten schommels aan echt touw. Origineel. Na het bestuderen van de menukaart besluit ik niet te gaan voor de fetasalade met insectentopping, maar gewoon voor een lekkere cappuccino met huisgemaakte bananen-walnootcake. De krant van vandaag ligt er ook, dus ik ga me wel even vermaken. En dan is ze daar: mijn schrijfcafévriendin. Ik nodig haar uit om op de andere industriële stoel plaats te nemen. Zij heeft ook zin in koffie. Is ook nog nooit bij Puick geweest. Puur toeval dus. We praten, over schrijven, over geen baan hebben en over het deleten van “vrienden”. Sommige mensen noemen zich al jaren mijn vrienden, of ik vind, dat zij mijn vrienden zijn, maar ik zie ze nooit. Of alleen maar, als er iets is, of als ze iets van me nodig hebben. Zowel mijn schirijfcafévriendin als ik hebben dat: geen energie meer in steken. Jezelf omringen met mensen, die je energie geven is veel beter voor je gezondheid en voor je creativiteit. Ik noem het deleten, zij is wat milder. Maar de gedachte is bij ons beiden hetzelfde. We hebben het over bloggen en inspiratie, die soms in de kleinste dingen zit. We spreken af om over onze ontmoeting van vandaag een duo-blog te schrijven. Ik ben benieuwd, hoe de post van mijn echte schrijfcafévriendin er uit  ziet. Het was gezellig, Karin.