Fit

2. apr, 2018

Sinds een week of drie zijn wij onafscheidelijk, mijn turquoise Fitbit en ik. Mijn horloge was stuk( lees batterij leeg en steeds vergeten om die te laten vervangen), dus ik had een nieuwe nodig.  Iedereen om mij heen bestelt van alles online, en laat een koerier van Post.nl, DHL,  of  de plaatselijke Jansenpost de goederen bij de buren bezorgen, want natuurlijk  komt de beste roadrunner langs als de geadresseerde niet thuis is. Dus ben ik op het www op zoek gegaan naar een nieuw horloge. Zoektermen: horloge, turquoise( mijn lievelingskleur), hartslagmeter. Aangezien mijn conditie nog wat beter kan, vond ik de laatste zeer spitsvondig van mezelf. Uitkomst: Fitbit, TomTom, Garmin en nog een paar merken. Reviews gelezen en ik had gekozen.  Na de prijsvergelijking had ik een deal met Coolblue. Voor vijf euro extra zou hij nog dezelfde avond worden bezorgd. Doen, want van uitstel komt afstel. En nu heb ik dus een turquoise personal trainer om mijn linker pols. Eén keer in de vijf dagen moet ik hem opladen, maar verder doet hij alles, wat ik vraag. Hij telt mijn stappen, calorieën in en uit, hartslag, afgelegde kilometers, beklommen trappen, gedronken liters(water) en hij geeft een seintje via een trilsignaal, als het bijna bedtijd is. Samen met mijn telefoon houdt hij mijn slaappatroon in de gaten, inclusief Remslaap, diepe slaap, lichte slaap en wakker-tijd, en kan ik ook de benchmark op dit terrein inzien. Hier valt nog winst te halen.  Echt verliefd op mijn Fitbit werd ik jongstleden donderdagavond. Ik was aan het serveren, op de tennisbaan bij TVBavel, tijdens het openingstoernooi, toen er plots een extatische trilexplosie uitbrak op mijn linker pols. Ik keek op het scherm en zag vuurwerk. Ik had mijn doel bereikt….10.000 stappen. Vuurwerk dus. Sindsdien ben ik verslaafd. Ik wil meer vuurwerk. Dus parkeer ik verderop, loop ik een extra blokje om en ren ik twee keer extra de trap op. Voor vuurwerk.

28. feb, 2018

Nederland hoest en proest. We hebben griep. En sommigen zelfs longontsteking, pneumonie. Ik ben zelf niet gespaard gebleven. Half januari werd ik van het ene op het andere moment niet goed….griep.  Inmiddels kuch ik nog een beetje. Bijna beter. De snijdende koude buiten helpt niet echt. Ik heb behoefte aan warmte, en zon, zee en zand. Een glas Tinto de Verano op het terras van een chiringuito in Tarifa, of nog beter, een lekker rood wijntje bij Edwin en Marjo op de “Grace of Aberdeen” in de haven van Puerto Calero in Lanzarote. Echt blij zou ik worden van slurpen uit een kokosnoot op het strand van Antigua in de Caribean. Samen met Suus, mijn oudste dochter. Zij is daar, niet om vakantie te vieren. Zij doet eigenhandig iets aan onze gezondheid. Ze zet zich in voor de verbetering van de slechte conditie van onze oceanen, onze grootste bron van zuurstof, dus leven. Ze creëert bewustwording door boeken te schrijven, door te spreken op grote conventies en evenementen en ze maakt films. En ze deelt deze met ons. Voor onze gezondheid.  Steun haar. Word een Patreon. Doe iets aan de longontsteking van de planeet. Meld je aan voor haar TV-channel "Ocean Nomad TV" middels deze link:

https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fwww.patreon.com%2Foceannomad&h=ATPWwb2dhcZoAH2-rOn6CSAVlyeNQUZXOT9G6bt5diKXKa8TmiIvcXPpgQYJ6_8jY7yMqUE04X9Nh26ZmQ6um0FdoVUMYK5Wr2eoEwAYEnCkQNUC6ebvIm42zuFi1g7x7lhPKQ

 Beterschap allemaal.

10. jan, 2018

Ik ben een enorme liefhebber van you-tube vertoningen van auditions in talentenjachten, om het even welke show. Bij voorkeur kijk en luister ik naar optredens, waarbij ik de tissues nodig heb. Zojuist zag ik een meisje van 12 een liedje zingen voor haar vader, die onlangs het slecht nieuws gesprek bij de dokter had doorgemaakt. Terwijl ik dit tik, klinkt op de achtergrond de deun van een 23-jarige Engelsman, die jaloers is op zijn overleden vriend, die blijkbaar gelukkig is zonder hem. Even zo vaak gaat het over onbeantwoorde liefdes, geen contact meer hebben met een ouder, of gepest zijn op school. Ik kijk overigens ook graag naar Dr. Love, alias Robert Ten Brink en Say Yes to the Dress. Vanwaar mijn fascinatie voor deze tranentrekkers?  Ik ben er aan uit. Er zitten in mijn hoofd/hart een heleboel verborgen tranen, die er uit moeten, voordat ik echt verder kan. En Simon Cowell en zijn maten helpen me daarbij. Halleluja! Het lied met die titel is overigens in de uitvoering van Pentatonix het mooiste , wat ik ooit gehoord heb.

2. jan, 2018

Mijn eerste keer was halverwege de jaren negentig, van de vorige eeuw. Samen met mijn moeder heb ik zo’n twintig pakken oliebollenmix omgetoverd tot vierhonderd oliebollen. We hebben geweekt, gemeten, gewogen, gehakt en gesneden en gewacht, totdat volgens de bereidingswijze de tijd rijp was om de klodders beslag in de hete olie te laten zakken (Moeders tip: eerst even een broodkorstje in de olie om te controleren of hij op temperatuur is). Waarom vierhonderd stuks?

Destijds waren lief en ik actief lid van een duikvereniging. Behalve door het sportduiken zelf waren wij niet te beroerd om ons ook op andere wijze voor de vereniging in te zetten. We waren mentor, bestuurslid en clubhuisbeheerder. Toen de gemeente Breda had besloten, dat het oude Sportfondsenbad gesloopt zou gaan worden, werd er al snel binnen de club nagedacht over geld inzamelen voor het nieuw in te richten clubhuis bij het toekomstige zwembad. Vanwege de naderende jaarwisseling bedacht ik, dat ik wel een eerste aanzet kon geven door oliebollen te bakken en ze in het clubhuis te verkopen. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb een hele dag met mama samen staan goochelen met maatbekers, ijslepels en schuimspanen, maar toen hadden we wel vierhonderd oliebollen. Een deel hebben we zelf genuttigd, maar driekwart ervan is verkocht voor het hemelse bedrag van 75 gulden in totaal. Ik ben ervoor gehuldigd op de ALV. Sindsdien bak ik elke jaarwisseling oliebollen, inmiddels zonder mama.

Dit jaar was er een nieuwe uitdaging. Mijn ondernemende oudste dochter was thuis met Oud en Nieuw. En zij eet geen zuivel. Dus moest ik zelf een melkvrij oliebollenbeslag in elkaar draaien. Ik moet zeggen, fluitje van een cent, en misschien wel lekkerder dan de kant-en-klare mix-variant. Voor volgend jaar voorzie ik een oliebollenrevolutie. Weg met kant en klaar!

 

3. nov, 2017

Sinds een paar dagen heb ik elke morgen om 7 uur weer de papieren krant in de bus. BNdeStem deed mij een aanbod, wat ik niet kon weigeren en dus heb ik nu een proefabonnement, dat automatisch ophoudt na een aantal weken. Kopje thee erbij en proeven maar. Pagina 2: #Wenot. Een column waarin de auteur aangeeft, dat er bij haar thuis eigenlijk nooit over seks werd gepraat, slechts in bedekte termen. Bladzijde 13: een paginagroot artikel van een psycholoog, waarin advies wordt gegeven over wel of niet je arm om een collega heenslaan, complimentje geven over een nieuw kledingstuk en appen op het werk. In de twee rechter kolommen van de rubriek “Media en cultuur” worden Kevin, Dustin, Jeremy en Harvey nog eens genoemd als zich misdragende beroemdheden. Men vreest, dat het misschien overwaait, over de oceaan, en dat dan binnenkort Jan, Piet, Joris en Corneel misschien ook een hashtag om hun nek hebben hangen. Gelukkig kan er ook nog gelachen worden in de krant. In de rubriek “gehoord bij…” schieten klant en kassière in een deuk, als een andere wachtende roept: “Heeft u ook genderneutraal kadopapier?”

Ik heb een aantal grote stenen in mijn achtertuin, maar die zijn ter decoratie en niet om onder te zitten. Dus….heb ik iets gemist? Waar is het belangrijke nieuws? Onze planeet? Opwarming van de aarde? Stijgende zeespiegels? Vissen, die stikken in onze plasticverslaving? De toekomst van onze kinderen? Die er trouwens zonder seks niet zouden zijn…..