SM

3. nov, 2017

Sinds een paar dagen heb ik elke morgen om 7 uur weer de papieren krant in de bus. BNdeStem deed mij een aanbod, wat ik niet kon weigeren en dus heb ik nu een proefabonnement, dat automatisch ophoudt na een aantal weken. Kopje thee erbij en proeven maar. Pagina 2: #Wenot. Een column waarin de auteur aangeeft, dat er bij haar thuis eigenlijk nooit over seks werd gepraat, slechts in bedekte termen. Bladzijde 13: een paginagroot artikel van een psycholoog, waarin advies wordt gegeven over wel of niet je arm om een collega heenslaan, complimentje geven over een nieuw kledingstuk en appen op het werk. In de twee rechter kolommen van de rubriek “Media en cultuur” worden Kevin, Dustin, Jeremy en Harvey nog eens genoemd als zich misdragende beroemdheden. Men vreest, dat het misschien overwaait, over de oceaan, en dat dan binnenkort Jan, Piet, Joris en Corneel misschien ook een hashtag om hun nek hebben hangen. Gelukkig kan er ook nog gelachen worden in de krant. In de rubriek “gehoord bij…” schieten klant en kassière in een deuk, als een andere wachtende roept: “Heeft u ook genderneutraal kadopapier?”

Ik heb een aantal grote stenen in mijn achtertuin, maar die zijn ter decoratie en niet om onder te zitten. Dus….heb ik iets gemist? Waar is het belangrijke nieuws? Onze planeet? Opwarming van de aarde? Stijgende zeespiegels? Vissen, die stikken in onze plasticverslaving? De toekomst van onze kinderen? Die er trouwens zonder seks niet zouden zijn…..

 

17. okt, 2017

Bijna twintig jaar heeft hij daar gehangen, de klok. En nu heeft hij plaats moeten maken voor het kunstwerk, want het stukje muur, waar hij hing, heeft de perfecte afmeting voor de foto van mij en mijn maat, als 35-jaar getrouwd koppel. We hebben het cadeau gekregen van onze kinderen. Kunstwerken hebben recht op een mooie prominente plaats. Dus de klok is de klos. Toen die werd opgehangen, was dat het nieuwste van het nieuwste. Hij hing daar prachtig, kon vanuit de hele woonkamer gezien worden. Wij zetten de klok altijd een paar minuten vóór, want dan kwamen we altijd op tijd. Zelfbedrog natuurlijk, want steevast kwam vlak voor vertrek de opmerking: Rustig aan maar, want de klok staat  vóór. Nu is hij weg en hang ik daar, aan hetzelfde haakje. En zo’n tien keer per dag kijk ik, gewoontegetrouw,  mezelf aan en schiet in de lach. Want ik kan aan mijn bovenlip niet zien , hoe laat het is.

4. sep, 2017

 

“I have a dream,” some famous person once said back in 1963. He received a Nobel prize for it. When I close my eyes, I see him speaking out loud to the people.  Allthough I don’t remember the content of his dream in detail, his words still impress me. And they are still very true and relevant to society.

An other person, very close to me said the same words, about three years ago. I wasn’t extremely impressed. All the time people say, they have dreams and wishes. I do remember the content of this dream, however. Not because it was a very special dream, but  the fact , that it was my daughter who spoke. “Someday I want to cross the Atlantic Ocean on a sailing boat”. That’s what she said. I was sort of relieved, that she wasn’t going to Australia forever, or wanting to work with crocodiles in the Amazone Delta. Crossing the Atlantic was a safe announcement to me, because I immediately thought: It’s not going to happen. She doesn’t have a boat, no money and no sailing experience. And now, three years later, she has done it. Three times. She wrote a book about her adventures. To inspire others to go after their dreams and be meaningful to our oceans along the process. It took a lot of time and effort, but this book is finished.  Chapeau to my brave daughter. The writing was only a small part of the whole book project. Editing, finding the right pictures, how to put it all in the market, was an adventure on its own. Thank you to everyone who contributed. The last few weeks she was here, at home with me and her father. And we were excited to be part of the finale! Very well done, Suzanne, aka The Oceanpreneur, aka the author of  “The Oceannomad”.

17. aug, 2017

Het kwam zomaar voorbij, in mijn dagelijkse mix op Spotify. Non, rien a changé! Gezongen door een Frans jongenskoor. Het was in 1971 het allereerste singletje, dat ik kocht. Ik geloof, dat ik er toen één gulden en vijfennegentig cent voor betaalde. Stapels singletjes en elpees volgden. En nu luister ik dezelfde muziek nog steeds, maar dan via een muziekstreamer. De beelden, waarvoor ik vroeger om half acht ’s avonds op zaterdag klaar zat bij de televisie, kwamen op Toppop. Als ik geluk had. Want lang niet elk nummer werd getoond. De betreffende artiest moest maar net tijd hebben om naar de studio te komen. Elke week was het weer spannend, wie er op 1 stond. En of mijn lievelingszanger groot in beeld zou komen. Wat ben ik verliefd geweest….op Donny Osmond, op de jongens van 10CC, op Mud, en natuurlijk op Freddy Mercury. Maar de allereerste was Bruno, van Les Poppys. Die knapperd zong met zijn maten: “Tout, tout a continué”, hé hé! En hij had toen al gelijk. In 1971. Top Pop.

3. aug, 2017

 

Een paar weken geleden heb ik na langdurige radiostilte het bloggen weer opgepakt. Ik vind het leuk om te doen, het helpt met zaken in perspectief zetten en het geeft ruimte voor verwondering. Want niet alles is verklaarbaar, of moet uitgelegd worden. Dat houdt het leven spannend. Wat mij bijzonder intrigeert is mijn eigen productiviteit. Stukjes schrijven…ik heb me voorgenomen om elke week minimaal één maar liever twee epistels aan het www toe te vertrouwen. Lukt dus niet. Want er is altijd iets anders , dat eerst moet gebeuren. Is dit gebrek aan doorzettingsvermogen, of focus? Heb ik een te brede interesse, of misschien faalangst? Drempelvrees? Gebrek aan inspiratie? Te veel vrienden? Te weinig? Niets van dat alles, probeer ik vooral mezelf wijs te maken. Het is een kwestie van prioriteiten. Er is altijd iets te klussen in het huis van één van de kinderen, er moet op kleinkids worden opgepast, er moet getransporteerd worden, genaaid, versteld, gepoetst, gekocht, gekookt, gefeest, en dan heb ik ook nog eens een eigen huis, huishouden en een lieve man, die aandacht mag krijgen. Als ik dit zo eens nalees, sta ikzelf niet eens in het rijtje. Ik moet hier eens over nadenken, mijn prioriteiten bijstellen. En daar prioritijd voor vrijmaken.