Book

4. sep, 2017

 

“I have a dream,” some famous person once said back in 1963. He received a Nobel prize for it. When I close my eyes, I see him speaking out loud to the people.  Allthough I don’t remember the content of his dream in detail, his words still impress me. And they are still very true and relevant to society.

An other person, very close to me said the same words, about three years ago. I wasn’t extremely impressed. All the time people say, they have dreams and wishes. I do remember the content of this dream, however. Not because it was a very special dream, but  the fact , that it was my daughter who spoke. “Someday I want to cross the Atlantic Ocean on a sailing boat”. That’s what she said. I was sort of relieved, that she wasn’t going to Australia forever, or wanting to work with crocodiles in the Amazone Delta. Crossing the Atlantic was a safe announcement to me, because I immediately thought: It’s not going to happen. She doesn’t have a boat, no money and no sailing experience. And now, three years later, she has done it. Three times. She wrote a book about her adventures. To inspire others to go after their dreams and be meaningful to our oceans along the process. It took a lot of time and effort, but this book is finished.  Chapeau to my brave daughter. The writing was only a small part of the whole book project. Editing, finding the right pictures, how to put it all in the market, was an adventure on its own. Thank you to everyone who contributed. The last few weeks she was here, at home with me and her father. And we were excited to be part of the finale! Very well done, Suzanne, aka The Oceanpreneur, aka the author of  “The Oceannomad”.

17. aug, 2017

Het kwam zomaar voorbij, in mijn dagelijkse mix op Spotify. Non, rien a changé! Gezongen door een Frans jongenskoor. Het was in 1971 het allereerste singletje, dat ik kocht. Ik geloof, dat ik er toen één gulden en vijfennegentig cent voor betaalde. Stapels singletjes en elpees volgden. En nu luister ik dezelfde muziek nog steeds, maar dan via een muziekstreamer. De beelden, waarvoor ik vroeger om half acht ’s avonds op zaterdag klaar zat bij de televisie, kwamen op Toppop. Als ik geluk had. Want lang niet elk nummer werd getoond. De betreffende artiest moest maar net tijd hebben om naar de studio te komen. Elke week was het weer spannend, wie er op 1 stond. En of mijn lievelingszanger groot in beeld zou komen. Wat ben ik verliefd geweest….op Donny Osmond, op de jongens van 10CC, op Mud, en natuurlijk op Freddy Mercury. Maar de allereerste was Bruno, van Les Poppys. Die knapperd zong met zijn maten: “Tout, tout a continué”, hé hé! En hij had toen al gelijk. In 1971. Top Pop.

3. aug, 2017

 

Een paar weken geleden heb ik na langdurige radiostilte het bloggen weer opgepakt. Ik vind het leuk om te doen, het helpt met zaken in perspectief zetten en het geeft ruimte voor verwondering. Want niet alles is verklaarbaar, of moet uitgelegd worden. Dat houdt het leven spannend. Wat mij bijzonder intrigeert is mijn eigen productiviteit. Stukjes schrijven…ik heb me voorgenomen om elke week minimaal één maar liever twee epistels aan het www toe te vertrouwen. Lukt dus niet. Want er is altijd iets anders , dat eerst moet gebeuren. Is dit gebrek aan doorzettingsvermogen, of focus? Heb ik een te brede interesse, of misschien faalangst? Drempelvrees? Gebrek aan inspiratie? Te veel vrienden? Te weinig? Niets van dat alles, probeer ik vooral mezelf wijs te maken. Het is een kwestie van prioriteiten. Er is altijd iets te klussen in het huis van één van de kinderen, er moet op kleinkids worden opgepast, er moet getransporteerd worden, genaaid, versteld, gepoetst, gekocht, gekookt, gefeest, en dan heb ik ook nog eens een eigen huis, huishouden en een lieve man, die aandacht mag krijgen. Als ik dit zo eens nalees, sta ikzelf niet eens in het rijtje. Ik moet hier eens over nadenken, mijn prioriteiten bijstellen. En daar prioritijd voor vrijmaken.

19. jul, 2017

Heb ik de aandacht? Mooi zo. Dat is ook de bedoeling. Drie weken geleden kreeg ik post, door de brievenbus. Dat gebeurt bijna nooit meer. Het was een witte envelop met groene opdruk: bevolkingsonderzoek. Mijn enthousiasme om de post te openen werd direct minder. Dit soort enveloppen bevat meestal geen uitnodigingen voor een uitbundig feestje. En toch, als ik er over nadenk eigenlijk wel. In de brief stond, dat ik op datum X, tijdstip Y, werd verwacht in de ruimte van Bevolkingsonderzoek Zuid, voor het twee-jaarlijkse onderzoek naar borstkanker. Eén op de acht vrouwen in Nederland krijgt te maken met deze vreselijke ziekte. Zeer belangrijk dus om hem in een vroeg stadium op te sporen. Alle vrouwen boven de 50 jaar worden uitgenodigd voor het feestje. Voor mij was dit de derde keer. Voor hen , die niet weten wat voor feestje het is: je mag in een hokje je bovenlijf ontbloten. Vervolgens wordt je uitgenodigd om de feestzaal in te gaan en daar je blote borsten, allebei twee keer, plat te laten drukken tussen twee transparante platen. In totaal worden er zo vier röntgenfoto’s gemaakt. Het doet een beetje pijn, want de “tieten worden echt geplet”. Zegge en schrijven duurt het alles bij elkaar vijf ongemakkelijke minuten. Dan mag je je weer aankleden en na het signaal, dat de foto’s gelukt zijn kun je gaan. Binnen twee weken krijg je de uitslag. En het kost niets. Alleen tijd. Daarom vind ik het eigenlijk wel een feestje. Zomaar gecontroleerd worden op mogelijke ernstige ziektes, dat is een voorrecht. Count your blessings….En gaan, als je wordt uitgenodigd voor zo’n feestje. Misschien kom je de buurvrouw tegen. Want er wordt gefeest per postcode.

 

14. jul, 2017

 

De laatste tijd komen er nogal wat liedjes van Simon en Garfunkel voorbij in een andere dan de originele uitvoering. Bijvoorbeeld Bridge over troubled water, dat nu door een hele stoet beroemdheden wordt uitgevoerd. De opbrengst van deze actie is voor de slachtoffers van de Grenfell Tower brand. En iets ouder: The sound of silence door Disturbed. Die hoorde ik als achtergrondmuziek bij een verslag over oorlogsslachtoffers. Zelf vind ik El condor pasa erg mooi. De panfluit aan het begin brengt mij al meteen naar Zuid-Amerika. Daar ben ik geweest, om mijn dochter te bezoeken. Zij was  ruim acht maanden in Cusco, in Peru voor vrijwilligerswerk en om de Spaanse taal te leren. In diezelfde tijd ben ik met mijn andere dochter naar een High tea geweest voor een goed doel, namelijk datzelfde project , van de oudste dochter in Peru. Na de thee konden we hebbedingetjes kopen uit Peru. Ik zag niet zoveel in armbandjes en sjaaltjes. Mijn oog viel op de éénogige knuffelcondor, die achteraan op de tafel tegen een panfluit leunde. Die is mee naar Bavel gegaan. Toen ik mijn aankoop enthousiast meldde aan de dochter in Peru, viel zij zowat van haar krukje. “Mam, die condor heb ik gedoneerd voor de High Tea, om te verkopen. En nu heb jij hem gekocht? Dat kan niet waar zijn.” Maar het was zo. Toeval bestaat niet. Ik heb het gewoon aangevoeld. Sindsdien staat de condor op mijn nachtkastje, naast mijn bed. Hij blijft…