Nieuw jaar, nieuwe kansen

10. jan, 2018

Ik ben een enorme liefhebber van you-tube vertoningen van auditions in talentenjachten, om het even welke show. Bij voorkeur kijk en luister ik naar optredens, waarbij ik de tissues nodig heb. Zojuist zag ik een meisje van 12 een liedje zingen voor haar vader, die onlangs het slecht nieuws gesprek bij de dokter had doorgemaakt. Terwijl ik dit tik, klinkt op de achtergrond de deun van een 23-jarige Engelsman, die jaloers is op zijn overleden vriend, die blijkbaar gelukkig is zonder hem. Even zo vaak gaat het over onbeantwoorde liefdes, geen contact meer hebben met een ouder, of gepest zijn op school. Ik kijk overigens ook graag naar Dr. Love, alias Robert Ten Brink en Say Yes to the Dress. Vanwaar mijn fascinatie voor deze tranentrekkers?  Ik ben er aan uit. Er zitten in mijn hoofd/hart een heleboel verborgen tranen, die er uit moeten, voordat ik echt verder kan. En Simon Cowell en zijn maten helpen me daarbij. Halleluja! Het lied met die titel is overigens in de uitvoering van Pentatonix het mooiste , wat ik ooit gehoord heb.

2. jan, 2018

Mijn eerste keer was halverwege de jaren negentig, van de vorige eeuw. Samen met mijn moeder heb ik zo’n twintig pakken oliebollenmix omgetoverd tot vierhonderd oliebollen. We hebben geweekt, gemeten, gewogen, gehakt en gesneden en gewacht, totdat volgens de bereidingswijze de tijd rijp was om de klodders beslag in de hete olie te laten zakken (Moeders tip: eerst even een broodkorstje in de olie om te controleren of hij op temperatuur is). Waarom vierhonderd stuks?

Destijds waren lief en ik actief lid van een duikvereniging. Behalve door het sportduiken zelf waren wij niet te beroerd om ons ook op andere wijze voor de vereniging in te zetten. We waren mentor, bestuurslid en clubhuisbeheerder. Toen de gemeente Breda had besloten, dat het oude Sportfondsenbad gesloopt zou gaan worden, werd er al snel binnen de club nagedacht over geld inzamelen voor het nieuw in te richten clubhuis bij het toekomstige zwembad. Vanwege de naderende jaarwisseling bedacht ik, dat ik wel een eerste aanzet kon geven door oliebollen te bakken en ze in het clubhuis te verkopen. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb een hele dag met mama samen staan goochelen met maatbekers, ijslepels en schuimspanen, maar toen hadden we wel vierhonderd oliebollen. Een deel hebben we zelf genuttigd, maar driekwart ervan is verkocht voor het hemelse bedrag van 75 gulden in totaal. Ik ben ervoor gehuldigd op de ALV. Sindsdien bak ik elke jaarwisseling oliebollen, inmiddels zonder mama.

Dit jaar was er een nieuwe uitdaging. Mijn ondernemende oudste dochter was thuis met Oud en Nieuw. En zij eet geen zuivel. Dus moest ik zelf een melkvrij oliebollenbeslag in elkaar draaien. Ik moet zeggen, fluitje van een cent, en misschien wel lekkerder dan de kant-en-klare mix-variant. Voor volgend jaar voorzie ik een oliebollenrevolutie. Weg met kant en klaar!

 

3. nov, 2017

Sinds een paar dagen heb ik elke morgen om 7 uur weer de papieren krant in de bus. BNdeStem deed mij een aanbod, wat ik niet kon weigeren en dus heb ik nu een proefabonnement, dat automatisch ophoudt na een aantal weken. Kopje thee erbij en proeven maar. Pagina 2: #Wenot. Een column waarin de auteur aangeeft, dat er bij haar thuis eigenlijk nooit over seks werd gepraat, slechts in bedekte termen. Bladzijde 13: een paginagroot artikel van een psycholoog, waarin advies wordt gegeven over wel of niet je arm om een collega heenslaan, complimentje geven over een nieuw kledingstuk en appen op het werk. In de twee rechter kolommen van de rubriek “Media en cultuur” worden Kevin, Dustin, Jeremy en Harvey nog eens genoemd als zich misdragende beroemdheden. Men vreest, dat het misschien overwaait, over de oceaan, en dat dan binnenkort Jan, Piet, Joris en Corneel misschien ook een hashtag om hun nek hebben hangen. Gelukkig kan er ook nog gelachen worden in de krant. In de rubriek “gehoord bij…” schieten klant en kassière in een deuk, als een andere wachtende roept: “Heeft u ook genderneutraal kadopapier?”

Ik heb een aantal grote stenen in mijn achtertuin, maar die zijn ter decoratie en niet om onder te zitten. Dus….heb ik iets gemist? Waar is het belangrijke nieuws? Onze planeet? Opwarming van de aarde? Stijgende zeespiegels? Vissen, die stikken in onze plasticverslaving? De toekomst van onze kinderen? Die er trouwens zonder seks niet zouden zijn…..

 

17. okt, 2017

Bijna twintig jaar heeft hij daar gehangen, de klok. En nu heeft hij plaats moeten maken voor het kunstwerk, want het stukje muur, waar hij hing, heeft de perfecte afmeting voor de foto van mij en mijn maat, als 35-jaar getrouwd koppel. We hebben het cadeau gekregen van onze kinderen. Kunstwerken hebben recht op een mooie prominente plaats. Dus de klok is de klos. Toen die werd opgehangen, was dat het nieuwste van het nieuwste. Hij hing daar prachtig, kon vanuit de hele woonkamer gezien worden. Wij zetten de klok altijd een paar minuten vóór, want dan kwamen we altijd op tijd. Zelfbedrog natuurlijk, want steevast kwam vlak voor vertrek de opmerking: Rustig aan maar, want de klok staat  vóór. Nu is hij weg en hang ik daar, aan hetzelfde haakje. En zo’n tien keer per dag kijk ik, gewoontegetrouw,  mezelf aan en schiet in de lach. Want ik kan aan mijn bovenlip niet zien , hoe laat het is.

4. sep, 2017

 

“I have a dream,” some famous person once said back in 1963. He received a Nobel prize for it. When I close my eyes, I see him speaking out loud to the people.  Allthough I don’t remember the content of his dream in detail, his words still impress me. And they are still very true and relevant to society.

An other person, very close to me said the same words, about three years ago. I wasn’t extremely impressed. All the time people say, they have dreams and wishes. I do remember the content of this dream, however. Not because it was a very special dream, but  the fact , that it was my daughter who spoke. “Someday I want to cross the Atlantic Ocean on a sailing boat”. That’s what she said. I was sort of relieved, that she wasn’t going to Australia forever, or wanting to work with crocodiles in the Amazone Delta. Crossing the Atlantic was a safe announcement to me, because I immediately thought: It’s not going to happen. She doesn’t have a boat, no money and no sailing experience. And now, three years later, she has done it. Three times. She wrote a book about her adventures. To inspire others to go after their dreams and be meaningful to our oceans along the process. It took a lot of time and effort, but this book is finished.  Chapeau to my brave daughter. The writing was only a small part of the whole book project. Editing, finding the right pictures, how to put it all in the market, was an adventure on its own. Thank you to everyone who contributed. The last few weeks she was here, at home with me and her father. And we were excited to be part of the finale! Very well done, Suzanne, aka The Oceanpreneur, aka the author of  “The Oceannomad”.