Quality Time

11. dec, 2018

 

Tijdens een heel gezellig feestje kreeg een stel het aan de stok met elkaar over de mobiele telefoon. Zij vond, dat hij te veel op zijn telefoon keek en niet aanwezig was bij het feestje. Volgens hem viel het wel mee en waren het maar twee minuten. Na een flinke welles – nietes rally liep hij kwaad weg en was zij in tranen. De rest van de feestgangers, alhoewel natuurlijk enigszins ontdaan door de consternatie, probeerden er het beste van te maken.              

Het voorval zette mij aan het denken. Ik verbaas me voortdurend over hoe Jan en alleman in het openbaar in de weer is met zijn telefoon. Lopend, fietsend, autorijdend, samen aan tafel, bij de kassa, in de wachtkamer van de huisarts, tijdens een cursus, achter het toetsenbord….altijd zit men te typen of te kijken op het scherm naar weet ik wat. De talrijke reclames over “Kom bij ons als provider, want dan kun je overal je favoriete series kijken, zelfs bij het saaie voetbalpotje van je zoon op zaterdagmorgen”, doen mij de culotte afzakken. Als je op een bankje in het bos zit, wil je toch naar de bomen kijken en naar de vogels en insecten luisteren en niet naar de zoveelste aflevering van Juf Ank of Boer Nelis op een ieniemienie schermpje? Althans, dat vind ik.

En hoe zit het met mijn eigen telefoongedrag? Ik probeer er op te letten, dat ik me in deze netjes gedraag. Ik denk, dat ik niet tot de telefoonverslaafden groep hoor. Maar is dat wel zo? In het kader van “meten is weten” ben ik op aangeven van een vriendin op zoek gegaan naar een app , die mijn telefoongebruik registreert.  En die heb ik gevonden. Op dag 1, dat was gisteren, heb ik  1 uur en 14 minuten op mijn telefoon gezeten, figuurlijk natuurlijk. Is dat veel? Geen idee. Ik houd jullie op de hoogte van mijn digitale dieet.

 

7. aug, 2018

Om meer rendement te halen uit mijn prachtige Sony spiegelreflexcamera heb ik een paar jaar geleden een basiscursus fotografie gevolgd aan de Volksuniversiteit in Breda. Door de flair en de heldere uitleg van de docente aarzelde ik niet om de cursus voor gevorderden ook te doorlopen. Ik heb er veel van geleerd. Sowieso waar al die knopjes op mijn fototoestel voor dienden, hoe ik kon spelen met licht, scherptediepte en sluitertijden, hoe ik een beweging kon fotograferen en hoe een saai onderwerp toch spannend kon worden gemaakt.

In de gevorderdencursus zijn we een aantal keren op pad gegaan, naar buiten. Achter het Chassé Theater in Breda is een architectonisch hoogstandje neergezet en gelegd in de vorm van bijzondere flatgebouwen en een plein met welvingen in de bodem. De gebouwen moesten rechtstandig worden vastgelegd, en het plein naar eigen invulling. Dat was een lastige, want in mijn onervaren ogen was het een grijze vlakte met een beetje bult. En toen was hij daar. De man op  de rode fiets. Het grauwe plein veranderde door zijn aanwezigheid in een eyecatcher van formaat. Mijn foto’s zijn de week erna in de les besproken.

Lering: Als het beeld saai is, ga dan op zoek naar het rode fietsje, iets wat de aandacht trekt, anders is dan de rest van het geheel. Dan vang je de kijker. Het rode fietsje is ook heel bruikbaar als seriemaker. Daarmee bedoel ik, dat als je van een serie opdrachten een geheel wilt maken, zoek dan een rode fiets, die op elke afbeelding terug komt. Tip voor mijn mede-challenge-deelnemers. Mijn rode fietsje is deze veertien dagen mijn notitieboekje met ”GOOD VIBES only”.

 

6. aug, 2018

 

Vandaag was dag 1 van de #ig_challenge2018. Ik doe mee. Het feest duurt 14 dagen. Elke dag krijg ik per mail een opdracht, die ik diezelfde dag nog moet uitvoeren. Het doel is om Instagram beter te leren inzetten voor mijn onderneming. Makkie. Op dag 1. Veertien dagen lang dit volhouden is voor mij inderdaad een challenge.

Vandaag moest ik nadenken over mijn bio. Ik wist niet precies, wat daarmee bedoeld werd, dus belde ik vriend Google. Die kwam met: afkorting van Beroepen In het Onderwijs, de wetenschap biologie, gemeente in het Franse departement Lot, Baseline Informatiebeveiliging Overheid en afkorting van biografie. Bingo! Beschrijving van mijn leven…..in een paar regels. Kan niet. Onmogelijk. Daar kan ik drie boeken mee vullen. Dus heb ik afgekeken bij andere deelnemers van de challenge. Het is gelukt. Ik heb een levensbeschrijving in een paar regels weten te fabriceren.

No Nonzense schrijver, editor, creamadame, Blogger, Fotograaf, Werkend aan zero waste in mijn leven, Bamboegek. Inlezen kan op: http://www.mrsbamboo.nl/

Uiteraard weten jullie, trouwe lezers,  dit allemaal al. Het kernachtig opschrijven is wederom gelukt. Ik ben er blij mee. Deel 2 van de opdracht was een recente foto plaatsen, die mijn zomergevoel weergeeft. Daar  heb ik er ook tientallen van, maar niet allemaal geschikt om te delen. Dus heb ik maar een nieuwe gemaakt. “The office”. Buiten. Onder de luifel. Slechts 31 graden.

Kom maar op met opdracht 2.

27. jul, 2018

 

Talloze keren stond dit woord in een Whatsapp-bericht in mijn telefoon. Gevolgd door een locatie-deling. Vandaag wederom. Mijn oudste dochter zat in het vliegtuig naar Palma de Mallorca, terwijl ik me over de A58 van Eindhoven naar Breda haastte om op tijd op mijn werk te zijn. We kwamen ongeveer tegelijkertijd aan: Llegado! Ik had onderweg wat vertraging en zij niet. Mallorca is niet zo ver, dus om tien voor drie piepte mijn telefoon en was ik op mijn werkplek en het bericht daar. Ik heb mijn kinderen ingepeperd, dat ze van hun ouders geen spoorzoekers moeten maken en het moeten melden, als ze op reis gaan en vervolgens ook veilig aangekomen zijn. Ze houden zich er aan. Inmiddels heb ik misschien al 200 Llegado’s, arrivé’s, landeds en ook gewoon ”we zijn ers” ontvangen. Allemaal even welkom.

De dochter in kwestie grossiert in “Llegado’s”, want ze reist heel de wereld over. Suzanne, de naam die wij haar gegeven hebben, is inmiddels wereldberoemd als “the Oceanpreneur”.  Via duiken, kitesurfen, freediven en zeilen heeft ze een enorme liefde ontwikkeld voor de Oceaan. Ze heeft er een boek over geschreven. Ze heeft op haar talloze zeiltrips ook gezien, hoe erbarmelijk de conditie van onze oceanen is. Ze is vastbesloten om er iets aan te doen. En dat is niet alleen petflessen opruimen en roepen, dat we wel wat minder single use plastic mogen gebruiken. De laatste weken heb ik gezien, wat ze doet. Ze verbindt, organiseert meetings van gelijkgestemden, zoekt zich wezenloos naar alternatieven voor vervuilende  producten en vooral: ze toont voorbeeldgedrag. Ook hier thuis. Inmiddels zijn de shampooflessen verbannen naar de afvalverwerking en ligt er een werfzeep in mijn badkamermeubel, die kan dienen als zeep en als shampoo. In de koelkast staat een glazen fles met een groene smoothie klaar voor morgenvroeg. De was wordt gedaan met noten uit Nepal en een druppeltje etherische olie. In een kan water staat een zwart stokje, geactiveerde koolstof, als waterfilter. Als de bamboe gesnoeid moet worden, mogen de staken niet weg. Daar maken we herbruikbare rietjes van. Ze speelt met haar kleine nichtje en neefjes, omdat ze weet, dat ze dat weer een tijdje niet kan.

De droom is de eigen boot, een klassieke sloep, volgens methode traditionelle gebouwd op het Eiland Carriacou in de Caribean. Het model is al af. Het captains certificate is behaald. Er worden vaaruren gemaakt. Op Mallorca, in Kroatië en rond Sicilië. Dat zijn nog een heleboel “Llegado’s”.

 

 

2. apr, 2018

Sinds een week of drie zijn wij onafscheidelijk, mijn turquoise Fitbit en ik. Mijn horloge was stuk( lees batterij leeg en steeds vergeten om die te laten vervangen), dus ik had een nieuwe nodig.  Iedereen om mij heen bestelt van alles online, en laat een koerier van Post.nl, DHL,  of  de plaatselijke Jansenpost de goederen bij de buren bezorgen, want natuurlijk  komt de beste roadrunner langs als de geadresseerde niet thuis is. Dus ben ik op het www op zoek gegaan naar een nieuw horloge. Zoektermen: horloge, turquoise( mijn lievelingskleur), hartslagmeter. Aangezien mijn conditie nog wat beter kan, vond ik de laatste zeer spitsvondig van mezelf. Uitkomst: Fitbit, TomTom, Garmin en nog een paar merken. Reviews gelezen en ik had gekozen.  Na de prijsvergelijking had ik een deal met Coolblue. Voor vijf euro extra zou hij nog dezelfde avond worden bezorgd. Doen, want van uitstel komt afstel. En nu heb ik dus een turquoise personal trainer om mijn linker pols. Eén keer in de vijf dagen moet ik hem opladen, maar verder doet hij alles, wat ik vraag. Hij telt mijn stappen, calorieën in en uit, hartslag, afgelegde kilometers, beklommen trappen, gedronken liters(water) en hij geeft een seintje via een trilsignaal, als het bijna bedtijd is. Samen met mijn telefoon houdt hij mijn slaappatroon in de gaten, inclusief Remslaap, diepe slaap, lichte slaap en wakker-tijd, en kan ik ook de benchmark op dit terrein inzien. Hier valt nog winst te halen.  Echt verliefd op mijn Fitbit werd ik jongstleden donderdagavond. Ik was aan het serveren, op de tennisbaan bij TVBavel, tijdens het openingstoernooi, toen er plots een extatische trilexplosie uitbrak op mijn linker pols. Ik keek op het scherm en zag vuurwerk. Ik had mijn doel bereikt….10.000 stappen. Vuurwerk dus. Sindsdien ben ik verslaafd. Ik wil meer vuurwerk. Dus parkeer ik verderop, loop ik een extra blokje om en ren ik twee keer extra de trap op. Voor vuurwerk.